Studiebijeenkomst Grenzen aan Stikstofbeleid

Tijdens de overgang van 2021 naar 2022 zag een nieuw kabinet zijn gestalte en daarin viel op dat er naast een nieuwe minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit er nu ook een speciale minister voor Stikstof en Natuur komt om het stikstofdossier in goede banen te leiden. Dat stikstof dus serieus aangepakt gaat worden, lijkt eerder een feit dan een fabel.

Op 1 juli 2021 ging de Wet stikstofreductie en natuurverbetering in, die onder meer drie resultaatsverplichtingen voor stikstofreductie regelt:

• in 2025 moet minimaal 40% van stikstofgevoelige (Natura 2000-) gebieden een gezond stikstofniveau hebben
• in 2030 minimaal 50% en
• in 2035 minimaal 74%.

De wet stimuleert om maatregelen te nemen die reductie bewerkstelligen of natuur herstellen. Ook staan er regels in voor tussentijdse monitoring en waar nodig bijsturing. Voor PAS melders en PAS vergunningvrij gestelden bepaalt de wet dat zij alsnog gelegaliseerd zouden moeten worden. Er is een gedeeltelijke vrijstelling van de natuurvergunningplicht voor het aspect stikstof mogelijk voor bepaalde bouw activiteiten. Dit komt terug in het Besluit stikstofreductie en natuurverbetering, waarin fases, normen en andere details van de aanhangige processen worden benoemd.
 

Gevolgen voor de landbouw

Het kabinet legt met deze wet vast dat de natuur sterker wordt en de stikstofdepositie omlaag gaat. Voor de landbouw betekent dit een omslag naar toekomstbestendige (kringloop)landbouw met zo min mogelijk emissies. Er komen middelen voor investeringen in duurzame stallen, minder eiwit in veevoer en betere mestaanwending. Er komt een Omschakelprogramma duurzame landbouw om boeren te helpen deze stappen te zetten. Voor boeren die vrijwillig willen stoppen komt ook geld beschikbaar. Hans Dirksen (DMS) zet de zaken die van belang zijn voor de Nederlandse agrariërs voor ons op een rij.
 

Uitvoering wet en besluit

De in Den Haag opgestelde wetten en besluiten worden inmiddels in de provincies tot uitvoering gebracht, waarbij de mogelijkheid voor extern salderen is in veel provincies geopend, maar met onderlinge verschillen. Dat leidt her en der nu al tot juridisch getouwtrek, waarbij langzamerhand duidelijk wordt, dat het beleid nog lang niet zo waterdicht is als de makers ervan zouden willen. Sammy Keywani en Eveline Thoonen (Hekkelman Advocaten) deelt zijn ervaringen op dit vlak met ons in en vertelt over de hierin nu bekende jurisprudentie. Zijn er bijvoorbeeld verschillen op het vlak van vergunningen en stikstofrechten tussen eigenaarschap van de grond of voor pachters / verpachters? Wat staat al vast te staan en waar zijn zaken nog niet duidelijk gezien vanuit het perspectief ?